خدا را جا به دلهای شکسته است...

برگ های پاییزی

سرشار از شعور ِ درخت اند

و خاطرات ِ سه فصل را بر دوش می کشند

آرام قدم بگذار ….

بر چهره ی تکیده ی آن ها

این برگها حُرمت دارند..

درد ِ پاییز ،درد ِ ” دانستن ” است

پایییز رو خیلی دوست دارم اونقدر که هر سال که فصل پاییز میرسه با خودم

میگم خدایا سال دیگه زنده هستم که بازم پاییز رو ببینم!!!

عشق اینه این روزا پیاده از سر کار برگردم خونه و درختای پاییزی رو

نگاه کنم و خش خش برگها رو بشنوم !!!!!

پادشاه فصل ها پاییز است

خیلی وقته نیومدم ! دلم تنگ شده بود!

امروز جمعه ست منم سر شیفتم اداره ام!!!!

این ماه قرار بود برم مشهد تو زائرسرای اداره هم نوبت گرفتم من و مامان با ابجی

کوچیکه!! چند ساله نرفتم کلی دلم هوای امام رضا رو کرده بود

ولی حیف که قسمت نشد و نطلبید هر کاری کردم بلیط گیرمون نیومد نه هواپیما

نه قطار !!! خیلی غصه خوردم احساس میکنم لیاقت نداشتم دوست نداشت برم پابوسش

ولی یه دوستی دارم میگه امام رضا بزرگتر از این حرفاست که کسی رو نطلبه

حتما خیرت در این بوده ! ولی باز ته دلم یه چی دیگه میگه!

۱۱۱۱

همه مي پرسند:

چيست در زمزمه مبهم آب؟

چيست در همهمه دلکش برگ؟

چيست در بازي آن ابر سپيد، روي اين آبي آرام بلند

که ترا مي برد اين گونه به ژرفاي خيال؟

چيست در خلوت خاموش کبوترها؟

چيست در کوشش بي حاصل موج؟

چيست در خنده جام

که تو چندين ساعت، مات و مبهوت به آن مي نگري؟

نه به ابر، نه به آب، نه به برگ،

نه به اين آبي آرام بلند،

نه به اين آتش سوزنده که لغزيده به جام،

نه به اين خلوت خاموش کبوترها،

من به اين جمله نمي انديشم.

من مناجات درختان را هنگام سحر،

رقص عطر گل يخ را با باد،

نفس پاک شقايق را در سينه کوه،

صحبت چلچله ها را با صبح،

نبض پاينده هستي را در گندم زار،

گردش رنگ و طراوت را در گونه گل،

همه را مي شنوم؛ مي بينم.

من به اين جمله نمي انديشم.

به تو مي انديشم.

اي سرپا همه خوبي!

تک و تنها به تو مي انديشم.

همه وقت، همه جا،

من به هر حال که باشم به تو مي انديشم.

تو بدان اين را، تنها تو بدان.

تو بيا؛

تو بمان با من، تنها تو بمان.

جاي مهتاب به تاريکي شبها تو بتاب.

من فداي تو، به جاي همه گلها تو بخند.

اينک اين من که به پاي تو در افتادم باز؛

ريسماني کن از آن موي دراز؛

تو بگير؛ تو ببند؛ تو بخواه.

پاسخ چلچله ها را تو بگو.

قصه ابر هوا را تو بخوان.

تو بمان با من، تنها تو بمان.

در دل ساغر هستي تو بجوش.

من همين يک نفس از جرعه جانم باقيست؛

آخرين جرعه اين جام تهي را تو بنوش.

فریدون

رحمت خداوند ممکن است تاخیر داشته باشد ، اما حتمی است . . .... 

غیرممکن کلمه ای است که فقط در فرهنگ لغت انسانهای احمق یافت می شود.
...کسی که از هیچ کس خوشش نمی آید،بدبخت تر از کسی است که هیچ کس دوستش ندارد.

دنیا آنقدر وسیع است که برای همه ی مخلوقات جایی هست

به جای آنکه جای کسی را بگیرید،تلاش کنید جای واقعی خود را بیابید.

پادشاهی که یک کشور بزرگ را حکومت می کرد، باز هم از زندگی خود راضی نبود؛
اما خود نیز علت را نمی دانست.
روزی پادشاه در کاخ امپراتوری قدم می زد. هنگامی که از آشپزخانه عبور می کرد، صدای ترانه ای را شنید.
به دنبال صدا، پادشاه متوجه یک آشپز شد که روی صورتش برق سعادت و شادی دیده می شد.
پادشاه بسیار تعجب کرد و از آشپز پرسید: ‘چرا اینقدر شاد هستی؟’
آشپز جواب داد: ‘قربان، من فقط یک آشپز هستم، اما تلاش می کنم تا همسر و بچه ام را شاد کنم.
ما خانه ای حصیری تهیه کرده  ایم و به اندازه کافی خوراک و پوشاک داریم.
بدین سبب من راضی و خوشحال هستم…’
پس از شنیدن سخن آشپز، پادشاه با نخست وزیر در این مورد صحبت کرد.
نخست وزیر به پادشاه گفت : ‘قربان، این آشپز هنوز عضو گروه 99 نیست!!!
اگر او به این گروه نپیوندد، نشانگر آن است که مرد خوشبینی است.’
پادشاه با تعجب پرسید: ‘گروه 99 چیست؟؟؟’
نخست وزیر جواب داد: ‘اگر می خواهید بدانید که گروه 99 چیست،
باید این  کار را انجام دهید: یک کیسه با 99 سکه طلا در مقابل در خانه آشپز بگذارید.
به زودی خواهید فهمید که گروه 99 چیست!!!

پادشاه بر اساس حرف های نخست وزیر فرمان داد یک کیسه با 99 سکه طلا را در مقابل در خانه آشپز قرار دهند..
آشپز پس از انجام کارها به خانه باز گشت و در مقابل در کیسه را دید. با تعجب کیسه را به اتاق برد و باز کرد.
با دیدن سکه های طلایی ابتدا متعجب شد و سپس از شادی آشفته و شوریده گشت.
آشپز سکه های طلایی را روی میز گذاشت و آنها را شمرد. 99 سکه؟؟؟
آشپز فکر کرد اشتباهی رخ داده است. بارها طلاها را شمرد؛ ولی واقعاً 99 سکه بود!!!
او تعجب کرد که چرا تنها 99 سکه است و 100 سکه نیست!!!
فکر کرد که یک سکه دیگر کجاست و شروع به جستجوی سکه صدم کرد. اتاق ها و حتی حیاط را زیر و رو کرد؛
اما خسته و کوفته و ناامید به این کار خاتمه داد!!!
آشپز بسیار دل شکسته شد و تصمیم گرفت از فردا بسیار تلاش کند تا یک سکه طلایی دیگر بدست آورد
و ثروت خود را هر چه زودتر به یکصد سکه طلا برساند.
تا دیروقت کار کرد. به همین دلیل صبح روز بعد دیرتر از خواب بیدار شد و از همسر و فرزندش انتقاد کرد
که چرا وی را بیدار نکرده اند!!! آشپز دیگر مانند گذشته خوشحال نبود و آواز هم نمی خواند؛
او فقط تا حد توان کار می کرد!!!
پادشاه نمی دانست که چرا این کیسه چنین بلایی برسر آشپز آورده است و علت را از نخست وزیر پرسید.
نخست وزیر جواب داد: ‘قربان، حالا این آشپز رسماً به عضویت گروه 99 درآمد!!!
اعضای گروه 99 چنین افرادی هستند: آنان زیاد دارند اما ...راضی نیستند


--

خوشبختي ما در سه جمله است : تجربه از ديروز، استفاده از امروز، اميد به فردا 

ولي حیف که ما با سه جمله ديگر زندگي مان را تباه مي کنيم :حسرت ديروز، اتلاف امروز، ترس از فردا.                                 

با بهترین آرزوها

لطفاً خودت رو به مردن نزن!! شب ها زود بخواب. صبح ها زودتر بیدار شو. نرمش کن. بدو. کم غذا بخور. زیر بارون راه برو.گلوله برفی درست کن. هرچندوقت یکبار نقاشی بکش. در حمام آواز بخوان و کمی آب بازی کن. سفید بپوش. آب نبات چوبی لیس بزن. بستنی قیفی بخور . به کوچکتر ها سلام کن. شعر بخوان . نامه ی کوتاه بنویس. زیر جمله های خوبی که تو کتاب ها هست خط بکش. به دوستهای قدیمیت تلفن بزن. شمال برو . شنا کن. هفت تا سنگ تو آب بنداز و هفت تا آرزو بکن. خواب ببین . شعر بخوان . بدو . چای بخور و برای دیگران چای دم کن. جوراب های رنگی بپوش. مادرت رو بغل کن . مادرت رو ببوس . مادرت رو بو کن. به پدرت احترام بزار و حرفاش رو گوش کن. دنبال بازی کن. اگرنشد وسطی بازی کن . به برگ درخت ها دقت کن به بال پروانه ها دقت کن. قاصدک ها رو بگیر و فوت کن. خواب ببین. از خواب های بد بپر و آب بخور. به باغ وحش برو. چرخ و فلک سوار شو.پشمک بخور. کوه برو. هرجا خسته شدی یک کم دیگه هم ادامه بده. خواب هات رو تعریف نکن.خواب هات رو بنویس. بخند. چشم هات رو روی هم بگذار.شعر بخون .سپید بپوش. شیرینی بخر.با بچه ها توپ بازی کن. برای خودت برنامه بریز. قبل از خواب موهات رو شانه کن. به سر خودت دستی بکش. خودت رو دوست داشته باش برای خودت دعا کن! برای خودت دعا کن که آرام باشی. وقتی طوفان می آید تو همچنان آرام باشی تا طوفان از آرامش تو آرام بگیرد. برای خودت دعا کن تا صبور باشی؛ آنقدر صبور باشی تا بالاخره ابرهای سیاه آسمون کنار بروند و خورشید دوباره بتابد. برای خودت دعا کن تا خورشید را بهتر بشناسی. بتوانی هم صحبتش باشی و صبح ها برایش نان تازه بگیری. برای خودت دعا کن که سر سفره ی خورشید بنشینی و چای آسمانی بنوشی. برای خودت دعا کن  تا همه ی شب ها یت ماه داشته باشد؛ چون در تاریکی محض راه رفتن خیلی خطرناک است. ماه چراغ کوچکی است که روشن شده تا جلوی پایت را ببینی. برای خودت دعا کن تا همیشه جلوی پایت را ببینی؛ آخر راهی را که بایدبروی خیلی طولانی است. خیلی چاله چوله دارد؛ دام های زیادی در آن پهن شده است و باریکه های خطرناکی دارد؛ پر از گردنه های حیران و سنگلاخ های برف گیر است. برای خودت دعا کن تا پاهایت خسته نشوند و بتوانی راه بیایی چون هر جای راه بایستی مرده ای و مرگی که شکل نفس نکشیدن به سراغ آدم بیاید، خیلی دردناک است. هیچ وقت خودت را به مردن نزن. برای خودت دعا کن که زنده بمانی.زنده ماندن چند راه حل ساده دارد! برای اینکه زنده بمانی نباید بگذاری که هیچ وقت بیشتر از چیزی که نیاز داری بخوابی. باید همیشه با خدا در تماس باشی تا به تو بیداری بدهد. بیداری هایی آمیخته با روشنایی ، صدا ، نور ، حرکت. تو باید از خداوند شادمانی طلب کنی.همیشه سهمت را بخواه. و بیشتر از آن چه که به تو شادمانی ارزانی میشود در دنیا شادمانی بیافرین تا دیگران هم سهمشان را بگیرند. برای اینکه زنده بمانی باید درست نفس بکشی و نگذاری هیچ چیز ی سینه ات را آلوده کند. برای اینکه زنده بمانی باید حواست به قلبت باشد. هرچند وقت یکبار قلبت را به فرشته ها نشان بده و از آنها بخواه قلبت را معاینه کنند.دریچه هایش را، ورودی ها و خروجی هایش را و ببینند به اندازه ی کافی ذخیره شادمانی در قلبت داری یا نه!! اگر ذخیره ی شادمانی هایت دارد تمام میشود باید بروی پشت پنجره وبه آسمان نگاه کنی . آنقدر منتظر بمان و به آسمان نگاه کن تا بالاخره خداوند از آنجا رد بشود؛ آن وقت صدایش کن؛ به نام صدایش کن؛ او حتماً برمیگردد و به تو نگاه میکند و از تو میپرسد که چه میخواهی؟؟! تو صریح و ساده و رک بگو. هر چیزی که می خواهی از خدا بخواه. خدا هیچ چیز خوبی را از تو دریغ نمیکند. شادمان باش او به تو زندگی بخشیده است و کمکت میکند که زنده بمانی . از او کمک بگیر. از او بخواه به تو نفس پشمک ، چرخ و فلک ، قدم زدن ، کوه ،سنگ ، دریا ، شعر ، درخت ، تاب ، بستنی ، اشک، حوض، شنا ،راه ، توپ ، دوچرخه ، دست ، آلبالو ، لبخند ، دویدن           و عشق      بدهد. آن وقت قدر همه ی اینها را بدان و آن قدر زندگیت را ادامه بده که زندگی از این که    تو زنده هستی به خودش ببالد!! دیگران را فراموش نکن

اون موقع یه دانشجو بودم تو تهران یه کمی عاشق ....

و هیچوقت فکر نمی کردم ده سال دیگه این موقع اینجا باشم دور از خانواده 

سر یه کار بی ربط با رشته ام!! !!!

به هر حال نوشته های اون روز رو می نویسم...

سلام (همیشه موقع نوشتن خاطراتم به دفتر سلام می کردم) امروز آخرین روز سال 79 است. عصر امروز سال تحویل است

من هم یک هفته است که از تهران آمده ام هنوز کارهایم را انجام نداده ام .دیروز رفتیم عروسی .

سال 79 چه سریع گذشت و یکسال دیگر هم به عمرم اضافه شد سال جدید را نمی دانم چگونه شروع می کنم؟ و چه اتفاقاتی می افتد

چه کسانی می روند و چه کسانی جدیدی اشنا میشوم؟ مسال عمو

جمشید را هم در کنارمان نداریم خدایا روح همه  انهایی که ان بالا هستند

را شاد کن امیدوارم امسال سال خوبی باشد از هر نظر برای همه

ایرانیان راستی فکر نمی کردم از نظر احساسی اینقدر تعغیر کنم؟ و متضاد پارسال باشم (نمی دونم منظورم چی بوده؟ یادم نمیاد عاشق کی بودم؟

امسال سال خوبی بود چون به یاری خدا تونستم چشمانم را عمل کنم

خدایا شکرت که هنوز سایه پدر و مادرم بالای سرم است(خدا را شکر که هنوزم هستند)

احساس می کنم بنده خوبی برا خدا نبودم . راستی ایستگاه فضایی میر

هم منفجر شد(اینم خبر علمی) امیدوارم امسال که سال سوم رشته

خودم هستم نیز به خوبی طی کنم من مطمینم در رشته خودم موفق

میشم این را اطمینان دارم

از خدا می خواهم امسال به محمد و احمد کمک کند(برادرهام )

خدایا خیلی به کمک و حضورت در زندگی نیاز دارم پس من رو تنها نذار

هرچند می دونم این ما هستیم که از تو دور میشیم نه تو !! امیدوارم ایران

هم سال ارامی را پشت سر بگذارد امسال ریس جمهور جدید انتخاب میشود

 فکر کنم باز هم خاتمی باشد. یک دهه گذشت ده سال پیش من اول

 دبیرستان بودم و این دهه که تمام شود من دیگر از جوانی خود کم کم جدا

 می شوم راستی ان زمان زنده هستم چگونه زندگی ای خواهم داشت

خوشبخت؟ ( می بینی که زنده ای و بازم طبق معمول داری میگی ده سال اینده کجا هستم؟)سال نو مبارک 29/12/79

اون سال ها که جون بودیم و عاشق پیشه !!!! یه تصمیمی گرفتم و اونم

این بود که هر سال عید یه نامه با کسی که بعدا قراره وارد زندگیم بشه

بنویسم و در پاکت

بذارم که بعدا بدم خودش بخونه کلی نامه جمع شد اما امسال طی یک

تصمیم آنی همه رو باز کردم و خوندم چون ظاهرا قرار نیست کسی بیاد و

بمونه!!! نامه اون سال رو هم خوندم یعنی عید 79 برا کسی که عشق اینده من قرار بود بشه!!

چه کارای می کردم!!! تو جوونی و جاهلی خواهر!!

راستی ده سال دیگه که 40 ساله هستم کجا؟ تنها؟ راضی؟ آرامش دارم؟ از گذشته ام پشیمون نیستم؟ بازم همون سوالای همیشگی!!

۲۸ میرم خونه یکم و دوم هم مرخصی گرفتم اما بعدش باید بیام و تا هفتم

شیفت باشم خدایا!!! فرصت نشد برم خونه کمک مامانم!! امسال عید هم محمد پیش ما نیست رفته مالزی!! تو دیار غربت چقدر دلم براش تنگ میشه!

خدایا کشتی طوفان زده زندگی خانواده ما رو به یه ساحل نجاتی برسون

 و آرامش آرامش!! و سلامتی برا همه!! امیدوارم همه اونهایی که الان

گرفتارن و نا امید از لطف تو  ایمان به بودن خودت و تنها نذاشتنشون رو

بهشون یاداوری کنی!! و سلامتی تو

عید همه شما مبارک و شاد باشید.

گفتم: خدای من، دقایقی بود در زندگانیم که هوس می کردم سر سنگینم را که پر از دغدغه ی دیروز بود و هراس فردا، بر شانه های صبورت بگذارم، آرام برایت بگویم و بگریم، در آن لحظات شانه های تو کجا بود؟

گفت: عزیزتر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی، که در تمام لحظات بودنت برمن تکیه کرده بودی،

من آنی خود را از تو دریغ نکرده ام که تو اینگونه هستی،

من همچون عاشقی که به معشوق خویش می نگرد،

با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم

گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اینگونه زار بگریم؟

گفت: عزیزتر از هر چه هست،

اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آید

عروج می کند، اشکهایت به من رسید و من یکی یکی بر زنگارهای روحت ریختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان

چرا که تنها اینگونه می شود تا همیشه شاد بود

گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟

گفت: بارها صدایت کردم،

آرام گفتم: از این راه نرو که به جایی نمی رسی،

توهرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ فریاد

بلند من بود که عزیزتر از هر چه هست از این راه نرو که به ناکجاآباد هم نخواهی رسید

گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟

گفت: روزیت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی،

پناهت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی،

بارها گل برایت فرستادم، کلامی نگفتی،

می خواستم برایم بگویی و حرف بزنی.

آخر تو بنده ی من بودی چاره ای نبود جز نزول درد که تنها اینگونه شد تو صدایم کردی

گفتم: پس چرا همان بار اول که صدایت کردم درد را از دلم نراندی؟

گفت: اول بار که گفتی خدا آن چنان به شوق آمدم که حیفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم،

تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر،

من می دانستم تو بعد از علاج درد بر خدا گفتن اصرار نمی کنی

وگرنه همان بار اول شفایت می دادم.

گفتم: مهربانترین خدا، دوست دارمت

گفت: عزیزتر از هر چه هست من دوست تر دارمت