آمد بهار و و حیف که ما را بهار نیست

وین جرعه ها به کام دلم خوش  گوار نیست

دیشب کسی به گوش دلم گفت: نیست نیست

آیینه ای که هیچ به رویش غبار نیست

گفتی که گریه می کنم از دوری کسی

آری چه بایدم که مرا اختیار  نیست

اینجا کسی به ساز دلش زخمه می زند

کز انتظار دیدن یارش قرار نیست

گفتم بهار آمد و پر شد جهان ز گل

دیدم که یار  نامد و گفتم بهار نیست....

 

نمی دونم امسال چرا اینجوریه؟همیشه اسفند ماه که میشد

از ذوق پر میزدم! سبزه میزاشتم! وسایل سفره هفت سین

می خریدم! ولی امسال چقدر تلخ؟ چقدر؟ خدایا کمکم کن!

خودت که میدونی  که؟

 

 

تولد بهار ، تولد شور و شوق و سبزه و امید است. صدای پای بهار، صدای دعوت دوباره

   زیستن است. صدای موسیقی دل انگیز حیات در دستگاه آفرینش : که زمین نمی میرد.

 زمین دوباره نفس می کشد.  و نوروز هر سال تکرار می شود. و ما نیز با نوروز تکرار

 می شویم و چه سخت است اگر زمستانه تکرار شویم ، بهار بیاید و ما هنوز بوی برف

 بدهیم!! بوی سرما!

   و بهار حرف های قشنگ زمین است که در گوش من و تو زمزمه می شود،

  و نوروز حسن مطلع این حرفها !!

 امیدوار باشیم که این اتفاق قشنگ نه تنها در کالبد زمین که در جانهای ما نیز رخ دهد

 و وقتی چشم ما به نخستین طلوع شکوفه ها می افتد چشمه های جاری دوباره زیستن

 در درون ما نیز به خروش آید............

 

                               بشقاب های کوچک سبزه

                                تنها یک سین

                             به سین های ناقص سفره می افزاید

                           بهار کی می تواند

                             این همه بی معنی باشد؟

                            بهار آن است که  خود ببوید

                              نه آنکه تقویم بگوید!!!!!!!!!

                                                               زنده یاد سلمان هراتی   

 

 

    عشق      تنها کار بی چرای عالم است ، چه ،

                  آفرینش بدان پایان می گیرد

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: ::::::::::::::::::::

 

حرف هایی هست برای نگفتن و ارزش عمیق هر کسی

به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد.

                                                               دکتر شریعتی

        

                   گاه  آرزو    می کنم

                ای کاش برای تو    پرتو آفتاب  باشم

             تا  دستهایت  را گرم کند!!

                اشکهایت را    بخشکاند!

                     و  خنده را به  لبانت  باز آرد!

                       پرتو خورشیدی   که!!

               اعماق  وجودت را روشن کند

                  یخ پیرامونت  را آب کند !!!!!

                                                       شاملو

            ٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

                                          بغض هایم را 

                                   به   ابرها      می دهم

                               و   قلبم را

                                             از  نام تو 

                                     پر می کنم

                                                         باران که ببارد

                                            آواز قلبم  شنیدنی است!!!!   

سلام ،

چيزي نمي توان گفت و براي نوشتن بند مي آيد اين نفسِ دلتنگ كه هيچ را با كسي تقسيم نخواهد كرد حتي هوا را، اين نفَسِ دلتنگ را بايد بٌريد با تبري كه دسته اش از بلوط پيريست كه به هيچكس هيزمِ تَري نفروخته است.

بارها افتادم و بي آنكه دستِ مهرباني تكيه گاهم باشد برخاستم، اما هميشه هراسيدم كه روزي بيافتم از چشمهايت مثل همين بغضهايي كه از چشمانم آرام و بي صدا مي افتند روي گلهاي رنگ و رفته ي قاليِ مادر بزرگ. نمي دانم دلم چه مي گويد كه برايت از دل بنويسم، زبانِ سرخش را بريده ام و ديگر صدايش را نخواهم شنيد. گوشهايم را به پستوي خانه ي استيجاري ام خواهم كشاند و در صندوقچه اي كهنه خواهم گذاشت  تا به نشنيدن عادت كنند . چشمهايم را خواهم بست به سمت تمام پنجره هايي كه بي پرده از عشق سخن مي گويند و پنجره هاي چوبي قديم با طاقچه هاي خالي از گلدان را خواهم بست به سمت تمام بادهايي كه بوي عشق مي آورند از باغچه هاي حياط بزرگِ دوست داشتن. شبانه دستهايم را جايي چال خواهم كرد و پاهايم را همين حوالي جا خواهم گذاشت. امّا قلبم ... قلبم را در پاكتي در بسته خواهم گذاشت و آنرا به نشاني: آخر جهان - روي آخرين قلّه ي دور دست كه قد برافراشته مي ايستادي و برايم دست تكان مي دادي پست خواهم كرد. ديگر براي ماندن بهانه اي ندارم، روحم را مچاله مي كنم و مي روم ...  

لحظه هاي آرامشم ......... را فراموش نخواهم كرد مثل تمام خوبيهايت ، خوبيهايت را به حرمتِ نگاهت و نگاهت را به خاطر خودت فراموش نخواهم كرد.

مرا به خاطر تمام بديهايم ببخش و اگر نبخشيدي به حرمت عشق نفرينم نكن و به پاس دوست داشتن براي غفرانم از بارگاه قدسي دعا كن.

دوستدار هميشگي ات –............

نمي دانم چندم اسفند ماه 87

و من فقط می تونم بگم:       

                       تو را همین گونه که هستی   

                                                            دوست می دارم!!!

                   تلخی های تو شیرینی خاصی

                                             به لحضه هایمان می دهد!!!!

                   آسوده باش محبوب من !!!!

                                         من خریدار اخم های تو نیز هستم!!!!!!

                  ترکم نکن!!! و امیدوارم نارحت نشی از اینکه نوشته ات را بدون اجازه

                                  تو وبلاگم گذاشتم!!!!!!

      غروب- زیبا کنار