آنسوی تمام دلتنگی ها  خداییست که داشتنش جبران تمام نداشته هاست!!

                !!!

بوی مهر و پاییز کم کم داره میاد!!! با اینکه هوا هنوز گرمه ولی گهگاهی یه نسیم

خنک هم

شروع به وزیدن میکنه و رگهای درختا کم کم شروع به زرد شدن و برگ ریزون میکنن!!

فصل پاییز رو خیلی دوست دارم!! و واقعا پادشاه فصل هاست!!!!

ولی چند سالی میشه یعنی درست از سالهایی که دانشگاه قبول شدم دچار این احساس شدم که درست از اواخر مرداد و شهریور به سراغم میاد!! و اونم یک اضطراب و استرس خاصی که

دچارش میشم!!! مخصوصا صبح ها که از خواب پا میشم این احساسم خیلی قویه! به طوری که نمی تونم خونه بمونم!! دچار یاس و نا امیدی میشم! فکر میکنم باید به روانشناس مراجعه کنم!!

آخه من که دیگه قرار نیست برم دانشگاه و خوابگاه!! ولی اون روزا چه حس بدی داشتم از اواسط تابستون شمارش معکوس من برای رفتن شروع میشد! چه طعم تلخی داشت نمی دونم چرا رفتن اینقدر برام سخت بود!! چند ساعت اول راه رو گریه می کردم!! شب اول خوابگاه هم حالم وحشتناک بود!! البته بعدش همه چی تموم میشد!! حالم خوب میشد!! ولی همیشه اون اولش !! اون رفتن اولیه

برام سخت بود!!! حالا که سالها گذشته دیگه چرا اون حس لعنتی تموم نمیشه!! جالب اینه که این حس رو برا بقیه هم دارم!! یعنی فقط کافیه بشنوم کسی از فامیل دانشگاه قبول شده باز من براش استرس میگیرم!! مخصوصا وقتی میخواهد وسیله جمع کنه!! چرا اول مهر برا من کابوس شد؟

مثل کابوس کنکور که هنوزم خواب مبین ر جسه کنکورم و مداد ندارم!! سالن جلسه کنکور رو گم کردم!!! یا اینکه همیشه خواب میبینم که کیفم رو جا گذاشتم!! یا گم کردم وسایلمو!!! و جنگ!!

جنگ شده و داریم فرار میکنیم!! اما اینا همه اش کابوس و با بیدار شدن تموم میشه!!!

اما کابوس مهر تو واقعیت و بیداریه!!! آخ چه حس بدیه!!!! تلخ!!

در واقع خواسته مرا تآ مین نمی کنی ! زمانی که از تو می خواهم به من گوش دهی و تو می پرسی

چرا؟  احساسات مرا جریحه دار می کنی!!

هنگامی که از تو می خواهم به من گوش فرا دهی اما سعی می کنی مشکلات مرا حل کنی به

نظرم بیگانه می آیی!!! گوش کن!!! همه آنچه من می خواهم این است که فقط به حرف هایم گوش دهی!

نه حرف بزنی نه کاری انجام دهی! فقط به من گوش بده!!  من نصیحت نیاز ندارم !!

بنابراین لطفا فقط به من گوش بده و اگر خواستی حرفی بزنی صبر کن تا نوبت تو  فرا برسد

آن گاه من به حرف های تو گوش خواهم  داد!!!!!  ممنون

یا خوندن وبلاگ دوستام!!اینترنت اداره هم که چند روز ترکیده!!! شیفتای اداره

هم که شده تا ۱۲ شب!! تا میرسم خونه و کارامو می کنم میشه! ۱ ُ - ۲؟ صبح هم

که می خوابم تا لنگ ظهر!!!! بعد پا میشم میرم اداره شیف!!! این مال روزای که شیفتم!

روزای که استراحتم هم؟؟. رفتم باشگاه اسم نوشتم روزای فرد که حد اقل مجبور بشم

صبحا بیدار شم که مثل خرس نخوابم!!! دو روز رفتم منزل پدری به شهرمون!! که اونجام

حوصله نداشتم زود برگشتم!! خلاصه.... از همه مهمتراین پایان نامه ست که باد کرده رو دستم

باید یه سر برم تهران استاد راهنما رو ببینم ولی کو همت... شایدم فردا رفتم!!! دیگه چی بگم؟

آّآ!!! آها !! هوا چقدر یه هو گرم شد؟ اگه بدو نین خونه ما چه جهنمیه؟ کی بره کولر بشوره و

نصب کنه؟ اونم اون قراضه ای که ما داریم پارسا ل تعمیر کار می گفت بندازینش دور قابل استفاده

نیست!!! ولی ما با  کمال پرویی!!! تا آخر تابستون سر پا نگه اش داشتیم و حماسه ساز شد

 حالا امسال خدا به خیر کنه؟     الان چشمم به کتابهای کنار دستم افتاد اوه!! چه خاکی؟ خدایا

من اینجوری نبودم!!  چقدر تنبل شدم!!!! فکر کنم  دیو  بوشاسب بر من غلبه کرده!!!

چند روز پیش رفتم یه پارچه مانتویی خریدم برا تابستون!!  روز بعدش دیدم همکارم رفت عین همون

رو خرید!!! امروزم دیدم اون یکی همکارم رفته بود خریده بود!! اه! دیگه دوست ندارم بپوشمش!!

یعنی چی!!!!! همیشه از اینکه مثل بقیه لباس بپوشم متنفر بودم~!!! به خاطر همین هیچو.قت

چیزی رو که مد میشه نمیپوشم!!!

اوه!!!! پنجره اتاق بازه ( گفتم گرمه...) الان یه حشره عجیب الخلقه اومد داخل اتاق!!

برم ببینم می تونم بیرونش کنم!! شایدم برعکس شد!!!

اینم بگم که علمی کاربردی ۲ واحد بهم کلاس دادن!! تاریخ هنر!!! نمی دونین این روزا چقدر مجبورم

اطلاعاتم رو به روز و آپ دیت کنم که جلو شاگردام کم نیارم!!

ایستاده ای  توی ساحل و به کف موج های دریا نگاه می کنی

قطره های بارون اروم به تنت می خوره  و سرمای عمیقی

ا عمق وجودت نفوذ می کنه و بدنت می لرزه مثل وقت هایی که تنهایی بهت نفوذ می کنه

 و حس بدی پیدا می کنی یه نیرویی میکشدت طرف دریا

اما ترس نمی ذاره! برای یه لحظه دلت می خواد مثل اون بطری خالی نوشابه

باشی که روی آب غوطه ور و غرق نمی شه!

اما خوب که نگاش می کنی دلت براش می سوزه کافیه یه سنگ ببندی بهش و براش یه لنگر درست کنی

موج های خشمگین میان و خودشونو می کوبن به ساحل حتی ماهی های کوچیک

رو می بینی که موج پرتابشون کرده بیرون و دریا پسشون نگرفته!!

اما تو نه عقب میری نه جلو نه غرق میشی ! مدام بدون هیچ نتیجه  ای

همون جا که هستی می مونی و تا آخر عمرت بی هدف بالا و پایین

می ری و آخرشم هیچی!!!

تا حالا فکر کردی خیلی از ماها هم همین طوری مثل این بطری

خالی تو این دریای زندگی غوطه ور و بی هدف شب و روز رو می گذرونیم

و نه می رسیم و نه دل می کنیم؟ قصه زندگی چند تامون همینه و اسمشو

گذاشتیم سرنوشت؟

کاش می شد برسی به ساحل کاش تو هم می شدی نامه بر و امید یه آدم

آدمی که دلش می خواد تو برسی به ساحل

کاش لنگر خواب و نخوت رو باز می کردی و خودتو می سپردی به دست موج های عاشقی

هر چند که ممکنه مثل ماهی های کوچولو رو سنگ ها جون بدی و یا مثل گوش فیل ها و صدف ها خورد

بشی اما حتی اگر تبدیل بشی به شن احساس بهتری از

غوطه ور موندن تا ابد داری !! حاضری این لنگر رو باز کنی؟

 آمد بهار و و حیف که ما را بهار نیست

وین جرعه ها به کام دلم خوش  گوار نیست

دیشب کسی به گوش دلم گفت: نیست نیست

آیینه ای که هیچ به رویش غبار نیست

گفتی که گریه می کنم از دوری کسی

آری چه بایدم که مرا اختیار  نیست

اینجا کسی به ساز دلش زخمه می زند

کز انتظار دیدن یارش قرار نیست

گفتم بهار آمد و پر شد جهان ز گل

دیدم که یار  نامد و گفتم بهار نیست....

 

نمی دونم امسال چرا اینجوریه؟همیشه اسفند ماه که میشد

از ذوق پر میزدم! سبزه میزاشتم! وسایل سفره هفت سین

می خریدم! ولی امسال چقدر تلخ؟ چقدر؟ خدایا کمکم کن!

خودت که میدونی  که؟

سلام ،

چيزي نمي توان گفت و براي نوشتن بند مي آيد اين نفسِ دلتنگ كه هيچ را با كسي تقسيم نخواهد كرد حتي هوا را، اين نفَسِ دلتنگ را بايد بٌريد با تبري كه دسته اش از بلوط پيريست كه به هيچكس هيزمِ تَري نفروخته است.

بارها افتادم و بي آنكه دستِ مهرباني تكيه گاهم باشد برخاستم، اما هميشه هراسيدم كه روزي بيافتم از چشمهايت مثل همين بغضهايي كه از چشمانم آرام و بي صدا مي افتند روي گلهاي رنگ و رفته ي قاليِ مادر بزرگ. نمي دانم دلم چه مي گويد كه برايت از دل بنويسم، زبانِ سرخش را بريده ام و ديگر صدايش را نخواهم شنيد. گوشهايم را به پستوي خانه ي استيجاري ام خواهم كشاند و در صندوقچه اي كهنه خواهم گذاشت  تا به نشنيدن عادت كنند . چشمهايم را خواهم بست به سمت تمام پنجره هايي كه بي پرده از عشق سخن مي گويند و پنجره هاي چوبي قديم با طاقچه هاي خالي از گلدان را خواهم بست به سمت تمام بادهايي كه بوي عشق مي آورند از باغچه هاي حياط بزرگِ دوست داشتن. شبانه دستهايم را جايي چال خواهم كرد و پاهايم را همين حوالي جا خواهم گذاشت. امّا قلبم ... قلبم را در پاكتي در بسته خواهم گذاشت و آنرا به نشاني: آخر جهان - روي آخرين قلّه ي دور دست كه قد برافراشته مي ايستادي و برايم دست تكان مي دادي پست خواهم كرد. ديگر براي ماندن بهانه اي ندارم، روحم را مچاله مي كنم و مي روم ...  

لحظه هاي آرامشم ......... را فراموش نخواهم كرد مثل تمام خوبيهايت ، خوبيهايت را به حرمتِ نگاهت و نگاهت را به خاطر خودت فراموش نخواهم كرد.

مرا به خاطر تمام بديهايم ببخش و اگر نبخشيدي به حرمت عشق نفرينم نكن و به پاس دوست داشتن براي غفرانم از بارگاه قدسي دعا كن.

دوستدار هميشگي ات –............

نمي دانم چندم اسفند ماه 87

و من فقط می تونم بگم:       

                       تو را همین گونه که هستی   

                                                            دوست می دارم!!!

                   تلخی های تو شیرینی خاصی

                                             به لحضه هایمان می دهد!!!!

                   آسوده باش محبوب من !!!!

                                         من خریدار اخم های تو نیز هستم!!!!!!

                  ترکم نکن!!! و امیدوارم نارحت نشی از اینکه نوشته ات را بدون اجازه

                                  تو وبلاگم گذاشتم!!!!!!

     ((تنها خواب تو را به تمامی آنچه که از دست رفته است

   به من و رویاهای خوش بر باد رفته پیوند خواهد زد.

    من دیگر نیستم !! نیستم تا که به جانب تو باز گردم و ...

  و نیستم تا بگویم گنجشک ها در میان درختان نارنج با

  هم چه می گویند....))..........  .  خدایش بیامرزد.

آه ، که چقدر فاصله ما دور است

فکر می کنم هیچوقت نرسی

و من در کنار این دنیا تنها بمانم

وو تو همیشه منظره من باشی

و در پیش چشم های من

در مسیر؟ چشم انداز من

قبله نگاه من

و هیچوقت در کنار چشم های من

هیچوقت!!

در این زاویه همواره تنها خواهم بود بی تو!!

تو را خواهم دید

و آن گاه چه بگویم

به یک نابینا، یک بیگانه، یک دور دست

که چه ها می بینم؟؟؟

وقتی....

وقتی که دیگر نبود

من به بودنش  نیازمند  شدم

وقتی که دیگر رفت

من به انتظار  امدنش نشستم

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم!!

وقتی او تمام کرد

من شروع کردم

وقتی او تمام شد

من اغاز شدم!!

و  چه سخت است تنها متولد شدن

مثل تنها زندگی کردن است

مثل تنها مردن!!!!

                   (دکتر علی شریعتی)

        یا علی گفتیم و عشق اغاز شد.