جنون برد!!!!!!

کسی  با نگاهش مرا  تا در اندشت دریای خون برد!!!

                مرا باز گردان!!!!!

                             مرا ای به پایان رسانیده آغاز گردان!!!

                                                                    حمید مصدق    

حسن باران این است که

تبسم دارد

-گرد غم از همه چیز

    از همه جا می گیرد

.. و تعلق دارد به جهانی از عشق!!!!...

  و اولین باران پاییزی بارید..... خدا جون!

**************************************************

برگهای زرد....

         برگهای زرد

                  روی راهی از ازل کشیده تا ابد.....

              مثل چشم های منتظر نگاه می کنند.........

 در نگاهشان چگونه بنگرم؟  چکونه ننگرم؟

    از میانشان چگونه بگذرم؟  چگونه نگذرم؟

                     بسته راه چاره ام؟....................                    مشیری

     جانا مرا چه سوزی چون بال و پر ندارم

    خون دلم چه ریزی  چون دل دگر ندارم!!

     در  زاری و نزاری  چون زیر چنگ زارم

     زاری مرا تمام  است چون زور و زر ندارم

      گر پرده های عالم  در پیش چشم داری

      گر چشم دارم آخر  چشم از تو بر ندارم

     در پیش بارگاهت  از دور باز ماندم

      کز بیم دور باشت روی گذر ندارم

      روزی گرم بخوانی  از بس که شاد گردم

     گر  ره بود در اتش  بیم خطر ندارم

      عالم پر است از تو غیبت منم ز غفلت

     تو حاضری و لیکن من آن نظر ندارم

     نه نه تو شمع  جانی پروانه توام من!!!

     زان با تو پر زنم من کز تو خبر ندارم.......

       

                                                 عطار

اگر مرا  بر فراز تپه ای به دار آویزند

           ای مادر !!

دانم که عشق کدام کس  تا آن فراز مرا همراه خواهد برد

اگر در پهنه دریاهای ژرف غرق شوم

         ای مادر!

دانم که اشک های کدام کس در آن ژرفنا به من خواهد رسید

اگر جسم  و جان من به لعن و نفرین  گرفتار آید

   ای مادر!

دانم که دعای  کدام کس مرا رستگار خواهد کرد

                                                                                  کیپلینگ

         حرف دل ساده ی من تنها همین یک کلام است

                    برگرد برگرد بی  تو ماندن در اینجا  حرام است            

        در خاطرم مانده آن روز  وقتی که از خانه می رفت

                                                  باور نمی کردم آخر  ماه  مرا  این مرام  است

       با من خدا حافظی  کرد با یک نگاه صمیمی

                                                با سادگی  فکر کردم  حرف نگاهش سلام است

      آنروز باران نم نم !!! بی وقفه یک بند بارید

                                    ماندم که بر گونه هایم اشک است باران! کدام است        

     می رفت و در گام هایش دیدم  که تردید و بیم نیست

                                   می رفت و با خویش گفتم پاییز من با دوام است          

    مثل نسیمی گذر  کرد از کوچه های نگاهم

                                               دردی که  دست دلم  داد زخم  مرا التیام است

   فریاد  کردم که برگرد!! برگشت و در من نگه  کرد

                                      دستی برایم تکان  داد یعنی که دیگر تمام  است!!

 شب

شب  چشم های بسته ی ماست

آنگاه که به  چراغانی

درون خود  بنگریم.!

 

 

 من اینجا  که سرزمین  حکمت است ایستاده ام

تا برخا ستن خورشید را  گواهی دهم

اینجا  که سرزمین زمستا ن ایستاده ام

تا یاد بهار  را  زنده  نگه دارم

ایستاده ام تا از  بودن  و خوبی سخن بگویم

و  یک تنه  گواه حقیقت  باشم!!!!!

 

سعادت

سعادت نان گرم

و  خوشبویی است

که بی اختیار می خواهیم

لقمه ای از آ ن  را

به دیگری بدهیم!!!!!!!!

                                                                               بیژن جلالی

              آن  در گشوده شود

                     چرا کلیدش را بر نداشتند

             اگر  قرار نبود من میوه بچینم

               چرا در باغ

               تنهایم گذاشتند؟

                                                                                       عمران صلاحی

                   گاه  آرزو    می کنم

                ای کاش برای تو    پرتو آفتاب  باشم

             تا  دستهایت  را گرم کند!!

                اشکهایت را    بخشکاند!

                     و  خنده را به  لبانت  باز آرد!

                       پرتو خورشیدی   که!!

               اعماق  وجودت را روشن کند

                  یخ پیرامونت  را آب کند !!!!!

                                                       شاملو

            ٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

                                          بغض هایم را 

                                   به   ابرها      می دهم

                               و   قلبم را

                                             از  نام تو 

                                     پر می کنم

                                                         باران که ببارد

                                            آواز قلبم  شنیدنی است!!!!   

            دروغگویان راستی را!!!

          آدم های بی پیرایه به من یاد دادند که چگونه راز های دل را بخوانم و بدانم!

         من همه ی این ها را یاد گرفتم همان گونه  که نوزادی در خطوط سیمای مادر

        خود چیزهای بسیاری می خواند و می آموزد.

                                                                                          کریستین بوبن

                                ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫

        من برگشتم!!!۱ دلم براتون تنگ شده!!

        بی دریا

   کشتی بی معناست

مرگ کشتی ها  اما در  دریاست!!!!

 بدون باورها

انسان بی معناست!

 مرگ  آدمی اما

                       در انجماد باور هاست!!!!!!!

                                              مانی                                                       

افتاب را به تو نمی دهم

تا خرده خرده بشکافی اش و از آن هزاران ستاره بسازی!!

ماه را به تو نمی دهم

تا به خاطر کوه نور  دریای مروارید را انکار کنی!

ستاره ها را به تو نمی دهم

تا بگویی خوشا شبهایبی مهتاب!

 

آسمان را به تو می دهم

تا ندانی که چه باید کرد.....

                                                                      مفتون

اگر مرا  بر فراز تپه ای به دار آویزند

           ای مادر !!

دانم که عشق کدام کس  تا آن فراز مرا همراه خواهد برد

اگر در پهنه دریاهای ژرف غرق شوم

         ای مادر!

دانم که اشک های کدام کس در آن ژرفنا به من خواهد رسید

اگر جسم  و جان من به لعن و نفرین  گرفتار آید

   ای مادر!

دانم که دعای  کدام کس مرا رستگار خواهد کرد

                                                                                  کیپلینگ

دلم برای   کسی تنگ است

که چشم های قشنگش را

به عمق آبی دریای واژگون می دوخت

و شعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند

دلم برای کسی تنگ است

که همچو کودکی معصوم

دلش برای دلم می سوخت

و مهربانی را نثار من می کرد

دلم برای کسی تنگ است

که تا شمال ترین شمال

و در جنوب ترین جنوب

               همیشه در همه جا

  آه !! با که بتوان گفت

که بود   با من و

          پیوسته نیز بی من بود

 و کار من ز فراقش فغان و شیون بود

 کسی که با من نیست..

  کسی..............

          دیگر کافیست

                                         حمید مصدق

 زندگی جیره ی مختصریست!

مثل یک فنجان چای!  و کنارش عشق است!

  مثل یک حبه قند!

زندگی را با عشق نوش جان باید کرد

                                                  سهراب

مانده تا برف زمین آب شود

مانده تا بسته شود این همه

نیلوفر وارونه چتر

نا تمام است درخت

زیر برف است تمنای شنا

کردن کاغذ در باد

و فروغ تر چشم حشرات

و طلوع سر غوک از افق درک حیات

مانده تال سینی ما پر شود از صحبت سنبوسه و عید

در هوایی که نه افزایش یک ساقه طنینی دارد

و نه آواز پری می رسد از روزن منظومه برف

تشنه زمزمه ام

مانده تا مرغ سر چینه هذیانی اسفند صدا بردارد

پس چه باید بکنیم؟

من که در لخت ترین موسم بی چهچه سال

تشنه زمزمه ام؟

بهتر آن است که برخیزم

رنگ را بردارم

روی تنهایی خود نقشه مرغی بکشم.

سهراب سپهری

                           داستان ها  دارم

             از دیاران که سفر کردم و رفتم بی تو!

                   از دیاران که گذر کردم و رفتم بی تو             

                        بی تو می رفتم  تنها !  تنها!

             و صبوری مرا کوه تحسین می کرد

                   من به هنگام شکوفایی گل ها در دشت 

                             باز بر خواهم گشت

                               تو به من می خندی 

                          من صدا می زنم      آی!!!!!

                              باز کن پنجره را !!!

                                           پنجره را می بندی!!!!

                                                                               (حمید مصدق)