ایستاده ای  توی ساحل و به کف موج های دریا نگاه می کنی

قطره های بارون اروم به تنت می خوره  و سرمای عمیقی

ا عمق وجودت نفوذ می کنه و بدنت می لرزه مثل وقت هایی که تنهایی بهت نفوذ می کنه

 و حس بدی پیدا می کنی یه نیرویی میکشدت طرف دریا

اما ترس نمی ذاره! برای یه لحظه دلت می خواد مثل اون بطری خالی نوشابه

باشی که روی آب غوطه ور و غرق نمی شه!

اما خوب که نگاش می کنی دلت براش می سوزه کافیه یه سنگ ببندی بهش و براش یه لنگر درست کنی

موج های خشمگین میان و خودشونو می کوبن به ساحل حتی ماهی های کوچیک

رو می بینی که موج پرتابشون کرده بیرون و دریا پسشون نگرفته!!

اما تو نه عقب میری نه جلو نه غرق میشی ! مدام بدون هیچ نتیجه  ای

همون جا که هستی می مونی و تا آخر عمرت بی هدف بالا و پایین

می ری و آخرشم هیچی!!!

تا حالا فکر کردی خیلی از ماها هم همین طوری مثل این بطری

خالی تو این دریای زندگی غوطه ور و بی هدف شب و روز رو می گذرونیم

و نه می رسیم و نه دل می کنیم؟ قصه زندگی چند تامون همینه و اسمشو

گذاشتیم سرنوشت؟

کاش می شد برسی به ساحل کاش تو هم می شدی نامه بر و امید یه آدم

آدمی که دلش می خواد تو برسی به ساحل

کاش لنگر خواب و نخوت رو باز می کردی و خودتو می سپردی به دست موج های عاشقی

هر چند که ممکنه مثل ماهی های کوچولو رو سنگ ها جون بدی و یا مثل گوش فیل ها و صدف ها خورد

بشی اما حتی اگر تبدیل بشی به شن احساس بهتری از

غوطه ور موندن تا ابد داری !! حاضری این لنگر رو باز کنی؟